ALoHa~EveRy One (>O<)/

โอ้...ว้าว!!!!

space เปลี่ยนโฉมใหม่อีกแล้ว เพิ่มลูกเล่นมากขึ้นแบบนี้

แล้วจะให้เราเปลี่ยนใจไปอัพไดที่อื่นถาวรได้อย่างไรล่ะเนาะ ^^

yingyo หายไปอีกพักใหญ่ละ...พอดีว่าเพิ่งทำงานครั้งแรกน่ะ

อะไรๆ มันเลยยังงงๆ สับสนกะชีวิตอยู่ =__=

งานที่ทำอยู่มันคนละเรื่องกะที่เรียนมาเลยง่ะ...ไม่ให้งงได้ไง -*-

ไอ้งานที่อยากทำ เขาก็ดันติดต่อมาหลังจากที่เราเพิ่งเซนต์สัญญาว่าจ้างไปด้วย

ชวดอีกแล้วสิครับ เซงเป็ดโคดๆ =[]=

เมื่อเร็วๆ นี้มีโอกาสได้พบปะสังสรรค์กะเพื่อนๆ ที่มหาลัย หลังจากไม่ได้เจอกันนานมาก

แต่ละคนก็แยกย้ายไปทำในสิ่งที่อยากทำ หรือทำในสิ่งที่ต้องทำเหมือนเรานั่นแหละ

แต่บางคนก็ยังเรียนอยู่เลย สู้ๆ นะเพื่อน เอาให้จบเฟ้ย >O<

ทีแรกไม่คิดว่าจะมากันครบ เพราะเราเรียกรวมตัวกระทันหัน

แต่ไปๆ มาๆ พอทุกคนรู้ว่าเปงเราที่รีเควส พวกมันก็จัดให้โดยด่วน

น่ารักมากมายเพื่อนช้าน 5555+

แต่จะไม่น่ารักก็ตรงที่ชอบแอบผสมเหล้าลงในแก้วโค้กเรานี่แหละ -*-

เออ...จะว่าไป เหล้าปั่นก็อร่อยดีนะ อิอิ 

ไว้โอกาสหน้าต้องชวนพวกไอ้โอ๋ ไอ้ผึ้ง ไปแดนซ์กันมั่งละ 55+

ส่วนงานเขียน...หยุดพักไปยาวเลยอ่ะ

แบบว่างานยุ่งจนไม่ได้แตะนิยายเลย แงๆๆๆ อยากเขียนจะตาย

แต่พอกลับมาบ้านมันก็เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรแล้ว

วันหยุดเป็นอะไรที่โคดดีใจเลย ได้นอนตื่นสาย อยากทำอะไรก็ทำ

แต่สิ่งเดียวที่ไม่ได้ทำคือ...ปั่นนิยาย =[]=

นั่นดิ...วันหยุดแล้วทำไมไม่เขียน ?

อยากจะบอกว่าไม่รู้เหมือนกัน...เหมือนกับว่ามันไม่มีอารมณ์ง่ะ

เห็นเพื่อนๆ นักเขียนได้ออกผลงานใหม่ วางแผงก็รู้สึกอยากมีหนังสือตัวเองมั่งนะ

แต่ถ้าตูยังเข้เกียจแบบเน้...มันจะคืบหน้ามั้ยนิ -*-

ขี้เกียจอัพแล้ว...(น่าน~ไม่ทันไร มันก็ขี้เกียจขึ้นมาแระ)

ไว้มาอัพใหม่วันหลังดีก่า บับบาย ทุกคน >O<

อาดิโอส!!!

**********

  **เพลง:  ยังเป็นดอกไม้ของเธออยู่รึเปล่า**

~Edit~

กลับมา up blog อีกแล้ว...5555+

เนื่องจากว่า...มีเรื่องอยากบอกเพื่อน ๆ เลยมาทำการอีดิท

อย่างแรกเลยนะ.....ขอแก้ข่าวค้าบ!!!!

กระผมมิได้ "อกหัก" หรือว่า "รักคุด" แต่อย่างใด =[]=

เนื้อหาบล็อคในคราวที่แล้ว ที่มันดูซึมเศร้า เหงา ง่วง พิกล ก็เพราะว่า...

เผอิญมีเหตุจำเป็นบางประการ ทำให้ต้องไปเผชิญหน้ากะแฟนเก่า

แล้วเค้ายังบอกว่า...เอิ่มม...รู้สึกกะเราเหมือนเดิม แม้ว่าตอนนี้จะคบใครอยู่ก็ตาม =___=;

เราฟังแล้วรู้สึกว่ามันไม่แฟร์กะคนปัจจุบันที่เค้ากะลังคบอยู่เลยมาเขียนเรื่อง "รักแรก"

เวลาเขียน blog แต่ละครั้ง เรามักจะเขียนสด ในหัวคิดยังไงอยู่ก็พิมพ์ไปโลด~

แล้วไม่รู้เปงไง...ถ้าเกี่ยวกะความรักทีไร ชอบออกไปแนวเศร้ามากกว่า สุข แหะ ???

แม้แต่นิยายที่แต่งมันยังจบเศร้าถึง 2 เรื่องเลยอ่า (เง้อ~)

**และขอประกาศ ณ ที่นี่เลยว่า...รักแรกของเราคือซาลาเปาไส้ปลาหมึก 555+

ประการที่ 2 จะมาบอกข่าวจ้า ^___^

เราได้ลงสัมภาษณ์ในนิตยสาร SEVENTEEN ฉบับเดือน มิถุนายน 2550 นี้นะค้าบ!!

อยากรู้ว่าเราให้สัมภาษณ์ว่าไงบ้าง....ก็ไปหาซื้อมาอ่านจิคะ อิอิ =^w^=

นิตยสารยังหาซื้อได้ ถึงจะเลยเดือนนี้ไปแล้วก็เหอะ แต่หนังสือพิมพ์เนี่ยสิ...

มีนักอ่านหลายคนบ่นว่าซื้อไม่ทันที่เราเคยได้ลงสัมภาษณ์

อยากจะบอกว่า...คำถามมันวนเวียนไปไหนไม่ไกลกันเลยจ้ะ  -__-"

เวลาโดนสัมภาษณ์ทีไร ไม่พ้นคำถามยอดฮิต อย่างเช่น...

ที่มาของนามปากกา ?

แรงบันดาลใจในการแต่งเรื่องนี้มาจากไหน ? 

คิดว่าตนเองประสบความสำเร็จแล้วรึยัง ?

เครียดมั้ยที่เป็นข่าวมือที่สามของพี่โดม กับพลอย ?

(เย้ย~!!  อันหลังนี้ไม่ใช่ละ  5555+)

บลา ๆๆๆ ฯลฯ

จบข่าว............อาไรฟระ!!!

ผลที่ออกมาก็เปงแบบนี้แหละคับ

ตูเปงมิสะ ที่โคตรจาแมนเลยอ่ะ 555+

ถ่ายกะเนียร์คุงผู้น่าร๊ากก

ภาพนี้ทีแรกเนียร์คุงมาขอถ่ายด้วย เราก็ถ่ายด้วยกันไปๆ มาๆ มาจากไหนกันม่ายรุ้

มารุมถ่ายกันใหญ่เลยทีนี้ ลุกไม่ได้ซักที เมื่อยขา!  เหน็บกิน!!!

ยมทูตเรม & มิโซะ มิโซะ 555+

ชอบภาพนี้มากเพราะดูมันเข้ากะเรื่องพอดี คนคอสเปงยมทูตเรมลงประกวดด้วย

อ้อ...เรามีการยึดเดดโน้ตมิสะตัวจริงมาถือด้วย กร๊ากๆๆ

ภาพเน้~นู๋เอ็ม (สาว Ro girl) มาในชุด Arin เกมส์ปังย่า

ได้เจอเอ็มด้วย ตัวจิงน่ารักเหมือนในรูปเลย เค้าแอบปิ๊งตัวนะรุ้มั้ย

พอถ่ายด้านนอกกับพวกที่แต่งคอสจนพอใจถึงเพิ่งได้รู้ตัวว่ามันบ่าย 3 โมงแย้วว!

ดูเหล่าตัวละครคอสเพลย์เพลิน จนลืมเข้าไปดูในงานเลยอ่ะ 555+

เราก็เลยยกขบวนกันเข้างานโดยมี เรา ฟุคุจัง บุ้งลิง และบุคคลปริศนา ?

ในงานแสงสีตระการตามาก บูธออดิชั่นใหญ่โคดอ่า @_@

จุดมุ่งหมายคือเล่นเกมเพื่อล่ารางวัลที่บูธออดิชั่น!!!

แต่ยืนเข้าแถวตั้งนานพอถึงคิวแข่ง ของรางวัลกลับไม่แจ่มเลยวุ้ย -*-

ที่หนึ่งได้กระเป๋าสกรีนว่า Audition ที่เหลือได้ดินสอกะโค้ดหน้าแบ๊ว แค่นั้นอ่ะ -_-^

ตูยืนรอคิวจนเมื่อย ได้มาแค่เนียะ ???

แต่บนเวทีก็มีการเล่นเกมแจกของ (เราไม่ได้เพราะรอต่อคิวแข่ง -*-)

มีการโชว์เต้นบีบอย และก็แสดงสดของวง play ground (ไม่ได้อยู่ดูอีกแหละ)

พอแข่งเต้นเสร็จเราก็ออกจากบูธมาทันทีด้วยความเซ็งจิต!!!

ไปเดินดูบูธต่างๆ รอบงานต่อ อะโห~พริตตี้แต่ละบูธสวยบาดจิต เอ็กซ์บาดใจมั่กค่า >O<

แต่เสียดาย...ไม่ได้เจอกะมิจัง (ไม่ได้รู้จักกะเค้าหรอก แต่ไปอ่านเสปซเค้าแล้วชอบที่เค้าน่ารัก 55+)

แล้วก็ต้องรีบออกจากงานเพราะฟุคุต้องไปขึ้นรถกลับชลบุรี (ทุ่มทุนมากมายมาไกลจากชล)

ก็ไปส่งที่เอกมัยแล้วเราก็กลับบ้านตามเวลาที่เด็จแม่กำหนด =_=

สรุปโดยรวม....งานนี้จัดได้ตระการตา และรวมได้ทุกเกมส์ดีมาก

เพียงแค่บูธน้อยไปหน่อยอ่ะ รู้สึกว่าเดินงานไม่ค่อยสะใจเลย อะหุ

ใครที่ได้ไปมาก็คงติดตาต้องใจกับเหล่าพริตตี้แน่นอน แล้วยังตระการตากับเหล่าคอสเพลย์ด้วย 55+

แล้วไว้พบกันใหม่ในงานหน้า (ถ้าไป) นะงับ

PS. ได้เวลาปั่นงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ทันงานหนังสือซะแล้วเรา ช่วงเน้คงจางดออน MSN หรือถ้าออนก็คงจาไม่ว่างตอบใครหรอกนะ   ไม่ใช่ว่าหยิ่งแต่คนมันมีงานต้องทำเฟร้ย!!!

เยื่อใย ความผูกพัน มักต้องใช้ระยะเวลาในการสร้าง

จากวันแรกที่ได้พบ ได้รู้จัก ได้แลกเปลี่ยนความคิดกัน

พอนานวันก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพัน ความคุ้นเคยในการได้ใช้เวลาร่วมกัน

บนโลกใบนี้มีผู้คนตั้งมากมายที่ผ่านเข้ามาทักทายในชีวิตเรา

แต่ก็มีอีกหลายคนเช่นกันที่เป็นเพียงแค่สายลมพัดผ่าน...จากไป...

เราจึงไม่เคยที่คิดจะฉุดรั้งใครไว้ให้อยู่ในวงจรชีวิตของเรา..หากเค้าไม่ได้ต้องการ

เพราะถึงเรากับเค้าจะไม่ได้มาพบ ไมได้ติดต่อกันเหมือนเช่นเคย

แต่ก็ใช่ว่าเยื่อใยของเราต้องขาดสะบั้นลง มันยังคงมีอยู่..เพียงแต่เป็นแค่เส้นบาง ๆ เท่านั้นเอง

ในความคิดของเรา...เยื่อใย ความผูกพัน มันไม่ได้ก่อเกิดเพียงชั่ววูบได้

แต่มันเกิดจากการใช้ระยะเวลาในการถักถอ ก่อสายสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน

ในเมื่อเราใช้เวลาในการสร้างมันขึ้นมาได้ขนาดนี้

แล้วทำไมเราต้องตัดเยื่อใยกันด้วยความรุ้สึกเพียงวูบเดียวด้วยล่ะ ?

เราเชื่อว่าคนบางคนแสดงออกซึ่งเยื่อใยที่ยังมีอยู่ด้วยการโทรหาบ้าง เป็นห่วงอยู่ห่าง ๆ

ในขณะที่บางคนไม่ได้แสดงอะไรออกมาเลย แต่เค้าเฝ้ามองความเป็นไปของเราอยู่เงียบ ๆ

คอยฟังข่าวของเราอยู่ห่าง ๆ แต่ไม่คิดจะเป็นฝ่ายติดต่อมาหาเราก่อน

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน...แต่นั่นก็คือการบ่งบอกได้ว่า เค้ายังมีเยื่อใย ความผูกพันกับคุณอยู่

เราเองก็ยังมีเยื่อใยกับคน ๆ นึงอยู่ลึก ๆ แม้ว่าจะไม่ได้ติดต่อกันแล้ว

แต่เพราะความผูกพันที่เคยมี เลยทำให้รู้สึกเป็นห่วงอยากเห็นเค้ามีความสุขในทุกๆ วัน

และเราก็รู้ว่าคนข้าง ๆ เราเองก็มีเยื่อใยต่อใครหลายคนอยู่

เพราะเค้าเองก็มีคนที่เคยผูกพันกันมาก่อน จีงไม่แปลกหากเค้าจะยังเป็นห่วงคนอื่นนอกจากเรา

เพราะเราเอง...ก็ยังเป็นห่วงใครอีกหลายคนที่เรารู้จักเลย

หากเปรียบฤดูฝนเป็นฤดูอกหัก ก็คงไม่ผิดหรอก

เพราะบรรยากาศอึมครึมตอนฝนตก กับสายฝนเย็นเฉียบ

มันทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมาได้อย่างไม่มีสาเหตุเหมือนกันนะ

แล้วคนที่เพิ่งอกหักหรือทะเลาะกับแฟน...มีหรือจะไม่อินไปกับอากาศ ?

เราชอบฟังเสียงสายฝน แล้วนั่งมองดูฟ้าตอนฝนตกด้วย

ทั้งๆ ที่ทำแบบนั้นแล้วมันยิ่งทำให้รู้สึกเหงา เหมือนไม่มีใครแต่ก็ยังชอบทำ

เพราะเวลานั้นทำให้เรารู้สึกว่า...การมีใครสักคนที่เข้าใจเราและอยู่เป็นเพื่อนเราข้างๆ

มันทำให้เราหายหนาว และรู้สึกไม่เหงาแม้จะนั่งดูฝนอยู่ก็ตาม...

แต่ในทางกลับกัน...ถึงแม้เราจะมีคนพิเศษอยู่แล้วก็ตาม

แต่กำลังอยู่ในภาวะสับสน หาทางออกของความรักครั้งนี้ยังไม่เจอ

เวลาฝนตก...มันยิ่งเป็นบรรยากาศชวนร้องไห้มากกว่าเดิมอีก

เราเป็นคน sensitive นะ...แต่ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่

มีแต่คนใกล้ชิดเท่านั้นแหละที่จะรู้สึกถึงตัวตนด้านนี้ของเราได้

ดีนะช่วงนี้ฝนไม่ตกแล้ว...ไม่งั้นเราคงเอาแต่นั่งมองฟ้าตอนฝนตกอยู่นั่นแหละ -_-

เวลาเหนื่อยหรือมีเรื่องต้องคิด...เรามักจะอยู่คนเดียว คุยกับตัวเอง

ทบทวนเรื่องทุกอย่างที่มันเป็นปัญหา มองทีละจุดว่ามันเกิดจากอะไร

แต่บางครั้งเราก็หาจุดเกิดของปัญหาไม่เจอ เพราะบางทีเราไม่ใช่ฝ่ายเริ่มปัญหานั้น

และเราไม่รู้ตัวว่าทำพลาดไปตอนไหนจึงเกิดเรื่องนั้นขึ้นได้

เมื่อหาจุดเกิดไม่เจอ...บ่อยครั้งที่เรามักจะใช้วิธีตัดปัญหาไปซะเลย

ตรงไหนคือปมตัดมันทิ้ง...จบเรื่องปวดหัวสักที จะได้ไม่ต้องคิดถึงมันอีก

บางครั้งปัญหาที่เกิดนั้นไม่ใช่เรื่องของเราโดยตรง แต่ก็ดันซวยมีส่วนเกี่ยวข้อง

จะไม่คิดจึงเป็นไปไม่ได้...แล้วเราก็มานั่งคิดหาทางออกให้ทุกคนอีก

เพื่ออะไร ?....ก็เพื่อความสงบ ความสบายใจของทุกฝ่ายไง

เราไม่ชอบทิ้งปัญหาเอาไว้นาน แต่เราชอบเคลียร์ไปเลยมากกว่า

จะเอายังไง...ต้องทำอะไรต่อ...จะได้ทำตัวถูก รู้ ๆ กันไปเลย

เคยออกไปเดินเล่นคนเดียวมะ ?

เราเคย...และเมื่อไหร่ที่ทำแบบนั้นคือกำลังอารมณ์ไม่ดี หรือไม่สบายใจอยู่

เดินดูนั่น ดูนี่ กินโน่น กินนี่ ทุกอย่างคือคนเดียว อยู่กับตัวเองไปเลยทั้งวัน

หลัง ๆ เพิ่งรู้ตัวว่ากลายเป็นคนคิดมากไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ?

แต่พอรู้ตัวแล้ว เราก็พยายามไม่คิดมาก หรือบางทีไม่คิดเรื่องคน ๆ นั้นไปเลยก็เป็นได้

ไม่มีใครอยากคิดเรื่องใด เรื่องนึงนานๆ หรอก (ในด้านไม่ดีอะนะ)

ถ้าไม่มีใครมาทำอะไรให้คิด คนเราอยู่ ๆ จะคิดเองได้หรอ ?

ถ้าทำได้...คน ๆ นั้นก็เป็นพวกวิตกจริตเกินไปแล้วล่ะ

เราเป็นคนนึงที่รักอิสระ...อยากผจญภัยไปในโลกกว้าง

อยากออกเดินทางไปให้ทั่วบนโลกใบนี้...แต่นั่นเป็นเพียงแค่ความฝัน...

เพราะในความเป็นจริงชีวิตของเรายังมีภาระมากมายที่ต้องจัดการ

เคยเหนื่อยและท้อ กับมรสุมชีวิตที่มันกระหน่ำเข้ามาในช่วงหนึ่ง

แต่เราก็ผ่านมันมาได้ด้วยดี...เพราะเราไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ

และมักจะบอกกับตัวเองเสมอว่า..."แล้วมันก็จะผ่านพ้นไปได้"

กับเรื่องของความรัก...เราก็อยากให้มีอิสระในการคบกันมากกว่า

ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

ไม่จำเป็นต้องเจอกันทุกวัน คุยกันวันละ 3 ครั้ง

แค่ได้เจอกันอาทิตย์ละครั้งหรือโทรคุยกันวันละครั้งสองครั้งก็พอแล้ว

เพราะคนเราต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องทำในแต่ละวัน

ชีวิตของเราไม่ได้มีแค่คนสองคน แต่มีใครอีกหลายคนที่ต้องคบค้าสมาคมด้วย

การปล่อยให้ไปกับเพื่อนฝูงบ้าง หรือไปทำกิจกรรมคนเดียวบ้าง

จีงไม่ใช่เรื่องแปลกและไม่ใช่เรื่องที่จะกลายมาเป็นหัวข้อทะเลาะกันได้

แต่ทั้งหมดควรอยู่บนความไว้วางใจในตัวกันและกัน

ในการคบกันของคนสองคนที่เติบโตมากันคนละครอบครัว

พื้นฐาน ลักษณะนิสัยจึงไม่มีทางเหมือนกันได้แน่นอน

ความชอบอาจเหมือนกันได้ เพราะนั่นเป็นเรื่องของรสนิยม

แต่นิสัยไม่อาจเหมือนกันได้ เพราะนั่นคือสันดานของแต่ละคน

เราจึงควรยอมรับในกันและกัน เข้าใจในสิ่งที่เค้าเป็น เรียนรู้ในความเป็นตัวเค้า

รักษาระยะห่างไม่ให้มันใกล้ชิดเกินไปจนน่าอึดอัด

ไม่ให้มันห่างกันเกินไปจนดูอ้างว้าง เย็นชา

แต่ให้ความสัมพันธ์อยู่ในระยะที่พอดีๆ ไม่ใกล้เกินและไม่ห่างไป

เว้นที่ว่างตรงกลางไว้พักหายใจได้ทั้งคู่

ให้เวลาว่างได้ทำในสิ่งที่ฝันกันบ้าง

แค่นี้...เราก็มีความสุขในความรักแล้วล่ะ